​On yaşında bir yüreğim var benim,
Dünyayı bez bebeklerin gözünden öpen...
Annemin ellerinden çıkan o kumaş parçaları,
Kimi zaman evladım olur, kimi zaman kız kardeşim.
Kimseler bilmez,
Ben bilirim ama:
Bez bebekler de ağlar bazen.
Yumuşacık parmaklarımla silerim gözyaşlarını,
Ben onlara hiç küsmem ki...
Küsmenin ne ağır bir yük olduğunu,
Annemle babamın o sessiz duvarlarından bilirim.
Beni acıtmasın diye saklanan o dargın bakışlar,
Benim oyunlarıma uğramaz;
Ben bebeklerimi hiç incitmem.
​Köy çocuğuyum ben,
Toprağın nefesini, göğün sesini taşıyan...
Sokaklarında beş taş, yedi tuğla,ip atlamanın sevinci ve salıncakta uçuşan saçlarım.
Kış geldi mi tepelerden kayarım aşağıya,
Korkusuz, dertsiz, alabildiğine hür...
Kır çiçekleriyle konuşurum kırlarda,
Eğilir, o tatlı buselerini alırım yanaklarıma.
​Uzaklardan bir kaval sesi yükselir dağlardan,
Bir çobanın nefesinde can bulur her nota.
Gelir konar kulağıma,
Annemin o eski, sıcak ninnileri gibi...
Sonra bizim "Şeker" gelir,
Adını bal gibi tatlı koyduğum...
Sokulur koynuma, kıvrılıverir sessizce,
Onun mırıltısıyla dalarım uykunun en saf hâline.
​Sabahçı kuşların şarkısıyla uyanırım sonra,
Kavak yaprakları ıslık çalar rüzgârda.
Güneşin sıcak nefesi değer yüzüme,
Hissederim, yanı başımdadır hayat.
Köy çocuğu olduğum için,
Bu toprağın kokusunu göğsüme çektiğim için,
Öyle mutluyum, öyle mutluyum ki...
​Ah, bir de ne olaydı...
Annemle babam da benim gibi,
Şu kırlar gibi mutlu olaydı...
İşte o zaman,
Tadına doyum olmazdı o fırından yeni çıkmış,
Dumanı tüten, köy kokulu ekmeğin...

Handan Uçak Tunca