İçimde Taşan Yer

Ceplerimden bilye değil
karanlık
dökülüyor
⋯
Bu şehirde
kendime bile
sığamıyorum
⋯
Mektuplarım
göğe çarpıp
öldü
⋯
Kahvehane sessiz
içim
değil
⋯
Eksilenleri izlerken
içim çoğalıyor
karanlığa
⋯
Gülümsemeler geçiyor
içim
geçmiyor
⋯
Ceplerimden bilye değil
İstanbul
dökülüyor artık
⋯
Aynada İstanbul
içimde
suskun bir çocuk
⋯
Okeye dördüncü arar gibi
kendimde boş yer
aradım
⋯
Cebimde bir avuç çocukluk
kaybedilmiş
üzüm taneleri
⋯
Martılar bağırıyor
içimde
çıt yok
⋯
Kaldırıma düşen nefesimi bile
toplamaya üşendi
İstanbul
⋯
Yokluğun
şehrin en yüksek
binası
⋯
Kumbaram kırıldı
içinden param değil
ben döküldüm
⋯
Çocukluğum hâlâ
yırtık pantolonuyla
içimde koşuyor
⋯
Aynada İstanbul
içimde
yamalı bir çocukluk
⋯
İstanbul’u içime sıkıştırdım
yine de
taşan bendim
⋯
Gülüşün
bilye misali
kayıp gitti elimden
⋯
Sen yoksun diye
İstanbul fazla yağdı
içime
⋯
Çay acı değil
ben
öyleyim
⋯
Kahvehane dumanı değil bu
içimin
buğusu
⋯
Köy bakkalı kapandı
çocukluğum
içeride kaldı
⋯
Ceplerim dolu ama
bilyeler yok
şehir var
⋯
Köyümde deniz yoktu
yine de
boğuldum
⋯
Hayat patinaj yapıyor
ben
düşmeme numarası