Bir günlüğüm vardı…
Gece olunca alır,
dizime koyardım.

İçimde ne varsa
seni yazardım.

Sayfalara düşen şey
kelimeler değil,
gözyaşlarımdı.

Dört duvar bile öğrendi seni;
her gece
seninle konuşur gibi konuştum.

Kaç gece rüyamda gördüm seni…
Ellerim yüzünü okşadı.
Uyandığımda
rüyadan kalan avuç içlerimi
öptüm, kokladım.

Yaşayamadım seni…
Ama şimdilerde damarlarımda akan kan,
varlığını gezdiriyor bedenimde.

“Yar” diyemeden
kapatacaktım gözlerimi…
Ama özleminin ağırlığı
kirpik uçlarıma düşmüştü..

Kaç gece düştüm hayalinin peşine…
Son nefesim de kaldı sende.

Hayalini sevmek yazılmıştı kaderime.
Gözümde kalan en güzel muradımsın..
kabul olmayan duamsın.

Yüreğimi parçalayan bu sevda
nasıl günlüğe sığar ki…

Yüreğimin yangınını yazdım
bitmeyen gecelere.

Ömrümün sonunda,
ömür defterime yazılan
son isimsin.

Beni benim gibi sevda çekenler anlar.
Söylenmemiş şarkılar gibi yarım kaldım,
eksik mısralar arasında yarım kaldım

Yaşadım ama anlatamadım

Yüreğim vuslatına eremedi gitti…
Yüzündeki gamzene göm beni gitsin.

Son gece elime günlüğümü aldım…
Yazarken yüreğim
avuçlarımda sıkıştı sanki.

Can havliyle uzandı ellerim makasa,
o çok sevdiğim sarı saçlarımı kestim…
Yokluğun, bende kalan her şeyi
sevmemi bitirdi.

Daha ne kadar dayanır bu bedenim
sensiz, uykusuz gecelere…
Seni yazmaktan
kalem ellerimde kırıldı.

Günlüğümün satırları
varlığına değil,
yokluğuna şahit artık.

Kaç gece karanlıkta astım hayallerimi…
Defalarca uçurumlara bıraktım.
Sensizliğin gözyaşlarını
bu günlüğe sakladım.

Asya Öztürk
22.04.2026