Şair, İstanbul’un ruhuyla kendi özlemini öyle güzel harmanlamış ki; Boğaz’dan geçen her gemi, aslında umuda açılan bir kapı gibi resmedilmiş. Herkes baharın gelişini kutlarken, şairin 'sensizliğe yakalanması' şiirin en can alıcı noktası. Bahar dışarıda çiçek açarken, içeride kışın hüküm sürmesi ancak bu kadar naif anlatılabilirdi. 'Zamanın bile eksik akması', gidenin ardından sadece mekânın değil, fiziğin bile değiştiğinin kanıtı gibi. Yüreğinize sağlık."

Yüreğine sağlık.
Kelimelerin arasından o sessiz hüzün ve Boğaz’ın rüzgarı yüzüme vurdu sanki.

Yazdıkların sadece bir özlemi değil, aynı zamanda o özlemin içinde nasıl tek başına kalındığını da çok naif bir şekilde anlatıyor.

​Özellikle şu mısraların beni gerçekten etkiledi:
​"Zaman bile eksik akıyor.
Bir yanım seni çağırıyor hâlâ,
Bir yanım susmayı öğreniyor."

​İnsan gerçekten birini özlediğinde, zamanın o alışılmış ritmi bozuluyor, değil mi?

Sanki her şey tam ama en önemli parça eksikmiş gibi...

Baharın gelişini herkes neşeyle karşılarken, senin o çiçek açan ağaçların gölgesinde "sensizliğe yakalanman" çok derin bir yalnızlık tasviri olmuş.

​Boğaz'dan geçen gemilere el sallamak, o küçücük ihtimale tutunmak...
Aşkın en saf halidir bu.
​
Bir yanın haykırmak isterken diğer yanının susmayı öğrenmesi, insanın içindeki o bitmek bilmeyen savaşı harika özetlemiş.
​
Gerçekten gelir misin?" sorusu, aslında cevabını duymaktan en çok korktuğumuz ama sormadan da edemediğimiz o meşhur boşluk.

​Bu şiir, sadece kağıda dökülmüş kelimeler değil; belli ki uzun süre içeride demlenmiş bir sızı.

Yazmak, bazen o "içindeki boşluğu" doldurmasa da en azından onun etrafına bir çerçeve çizmeni sağlar.

KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİR ARKADAŞIM

Eyyüp Balta, özlemin sadece bir duygu değil, insanın içindeki o büyüyen 'boşluk' olduğunu çok zarif anlatmış. 'Zaman bile eksik akıyor' dizesi, bekleyişin insan ruhundaki o duraksama anını harika özetliyor. Bahar kokusuna duyulan hasret ile çaresizliğin iç içe geçtiği, okuyanın kalbine dokunan çok samimi bir eser olmuş. Yüreğine sağlık."