gümüş tarlada zümrüt taşı
dileğimizin yaprakları çaput

duyargalarından koptu yine karıncalar
savrulan nisanların kızıl saçları
hangi ormanın özgür rotasına ardıç

ol dendiğinde evrene
dedik mi onları ve umudu yarat diye
kahveli gözlerin aynasından sızan
yedi deniz mavi büyü

martı kanatlarıyla
süzülürken sığırcıkların ülkesine gelincik
bir sonsuz kırın ıtırından doğarak yüreklere
sıra dağlar aşan görü

bakışlarınızın amentüsünü
biz çalmadık ki çocuklar
kelebeklerin terk ettiği kozalarda
ipeksi nakaratlar örüyor dudaklarına
güncenin kubbesinden kovulan sezi

tenine yağmurlar giyinen kentte
aşkın melodisini fısıldayan balçık
kırmızı elmanın sarhoş çekirdeğine yuvalanmış
iki kurtçuk kadar masumdular
şeytanın havarilerini arıyorken beyinlerin labirentinde
yerel engizisyonun infaz memurları
demir trabzanların saçağına uyuyor
masumiyetin kerpiç evi

günahın anatomisi kuyu
dokun en mahrem hücreme sen yine de
neşterlerin çelik gölgesinde
susmaların kundakladığı her çığlık
imkansızın karanlığına büyüyen can suyu