Gülistan diye bir ses düştü bu kente,
Rüzgâr taşıdı adını geceyle birlikte.
Bir iz kaldı ardında, sorular derinde,
Cevap bekler hâlâ suskun yüzlerde.
⚖️
Bir şehir vardı, susmayı seçti,
Gören göz oldu ama söyleyen geç çıktı.
Bir can eksildi bu kalabalıkta,
Kimse yoktu “dur” diyen o karanlıkta.
⚖️
Sular sakladı mı, yoksa susturuldu mu?
Gece bildi mi, yoksa unutturuldu mu?
Bir iz sürüldü, yollar yoruldu,
Hakikat hâlâ yarım bırakıldı.
⚖️
Bir anne yürür hâlâ aynı yolda,
Umudu yıpranmış, gözleri dolu.
Her adımında sorar aynı soruyu:
“Benim kızım nerede?” diye dolu dolu.
⚖️
Gülistan… adın yankı bu şehirde,
Unutulmaz artık hiçbir yerde.
Bir izsin şimdi herkesin dilinde,
Bir yara gibi durur yürekte.
⚖️
Gölge uzar akşam vakti,
Gün doğunca belli olur herkesin yeri.
Bugün susan yarın konuşur elbet,
Gerçek çıkar ortaya, gecikse de vakti.
⚖️
Bir canın hesabı hafif değildir,
Üstü örtülse de kaybolmaz izdir.
Adalet ağır yürür belki ama,
Bir gün gelir, kapıyı çalar sessizce.
⚖️
Sokaklar bilir, gece bilir olanı,
Rüzgâr taşır gizlenen her anı.
Bir şehir yük taşır omuzlarında,
Söylenmeyen her sözün hesabını.
⚖️
Gülistan… yarım kalan bir hikâye,
Başlamış ama bitmemiş bir cümle.
Nokta konmamış bir satır gibi,
Bekler hâlâ doğru bir cümle.
⚖️
Bugün değilse yarın konuşur herkes,
Suskunluk çözülür bir nefes.
Gerçek ağırdır, bastırılamaz,
Bir gün gelir, yükselir ses.
⚖️
Gülistan… bir isim değil artık,
Bir sorudur, bir sızı, bir tanık.
Her geçen gün büyür yankın,
Unutan değil, hatırlayan kalır artık.
⚖️
Ve gün gelir perde aralanır,
Karanlık dağılır, gerçek tanınır.
Geciken adalet bile gelse,
Bir kızın adıyla tarih yazılır.
⚖️
“Gülistan Doku demek, bir annenin her gün yeniden beklemesi demek…
Ne ‘var’ diyebilmek ne ‘yok’;
her kapı sesinde ‘belki’ diye titreyen bir yürek demek.”