İyi insanın çevresinde

kötülük ağlarını öremez

Kötülüğe meyledenin yüreğinde

iyilik yuva yapamaz

Erketeye yatar kötülük her yerde

Pusuya düşürmek ister iyileri

İnsibağdır bu

Eğer, ders alınsaydı tıpkı tarih gibi

Tertemiz toprakta

Hiç ayrık otu biter miydi

Yıldızsız gökyüzünü

Pusuya yatanlar sever

Kutup Yıldızı ’nı ararken sen

Düşme sakın o pusuya

Kirletmesinler, o güzel yüreğini

Gökyüzü karalara bürünse de

Deniz hep mavidir

Dalgalar ve rüzgarla sen dost ol

Varmak istediğin yere

Onlar, götürür seni

Ömrüm gibi geride kaldı

İyiler ve iyilikler deme asla

Hep bir umut vardır

sonsuz maviliklerde

Sen, asıl küreklere

İçindeki, Poseidon ile dost ol

O seni kıyıya çıkaracaktır, emin ol

Hep iyiler mi ölecek diye

sorma bana

İyiler, belki daha erkin ölür ama

Onların ruhunu mavilikler teslim alır

Kötülerin ruhu ise

Karadeliklerde, ebediyete kadar kaybolur.

Cahit Fıkırkoca
25.04.2026, Ankara