Yüreğine, kalemine sağlık Cemre Yaman kardeşim 25 Nisan’ın ağırlığını; Ankara’nın o meşhur gri gökyüzünden alıp Akdeniz’in kararan mavisine kadar ne denli zarif ve bir o kadar da keskin bir sitemle işlemişsin.

Tek bir nisan sabahına sığdırmışsın memleketin bütün röntgenini:

Toprağın da insanın da sarsıldığı gerçeği. Dünyanın adaletsizliğine açılan pencere.
Yani kişisel yas ile toplumsal yas el ele vermiş.
Dışarıda hayat akıyor diyorsun, ama içeride her şey durmuş.

Şiirin bel kemiği.
Şiirin, sadece bugünün değil, coğrafyanın ve ruhun tüm katmanlarını bir "dert sofrasında" toplamış gibi.
Baharın öksüz kızı"Nisanı böyle tarif etmek için insanın ciğeri yanmalı. Bahar var ama sahibi yok.
- *"Ruhlar ise hep yaya"*: Herkes koşuyor ama ruh yetişemiyor.

- *"Akdeniz’in mavisi bile bugün gözlerimde kararmış"*: Rengi alınan bir coğrafya. Hüzün, maviyi bile karartmış

Madencinin alın terinden Çanakkale’nin 111 yıllık bitmeyen yaslı rüzgarına, oradan depremin sarsıntısına kadar yurdun tüm sancılarını bir "Ankara rüzgarına" sığdırmışsın.

"Bu hayatın tarlasına hüzünden başka bir şey ekilmez"*: Tarla imgesi toprakla, emekle, gelecekle ilgili. Oraya bile hüzün ekiliyorsa, umut nereye?

"Seni düşünüyorum baba, nisanın bu puslu vaktinde"
İşte şiir burada kabuk değiştiriyor. Memleket derdinden baba derdine iniyor. Ama o dert de hepimizin.

"Sen olsan 'geçer' derdin" dizesi, bütün babaların sesi. Geçmiyor ama. Çünkü bazı eksiklikler takvime sığmıyor en can alıcı yeri kuşkusuz babana sığındığın o dizeler. "Sen olsan 'geçer' derdin" tesellisi, aslında geçmediğinin en dürüst itirafı olmuş.

Eksiklik, her cümlenin "en derin bütününde" kendini hissettiriyor.

Yamaç ve Çınar’ın gülüşü detayı da aynı yerden vuruyor:

Dünya çekilmez ama bir çocuğun gülüşü tutuyor insanı hayatta.

Zehirle panzehir aynı dörtlükte.
Bir yanda DNA günüyle özünü arayan bilim, diğer yanda geçim derdiyle "yaya kalan" ruhlar... İstatistiklerin ölçemediği o "sönmüş ateşi" tarif etmen, verilerin insan ruhu karşısındaki çaresizliğini çok iyi özetlemiş.

Her dize yaşanmış. Eksik olan tek şey zaten şiirin adı: *yarım kalmışlık*. Sen de söylemişsin: "Dizelerim yine sitemkar, yine bir yarım kalmışlık var."
Bu yüzden bitmesin. Bitsin istemezsin. Çünkü biterse, acı da biter sanırsın. Ama bitmiyor.
Bu, takvimin yorgun yaprağına yazılmış bir milletin, bir evladın, bir insanın iç dökümü. İstatistikle ölçülemeyen o "sönmüş ateş"i ölçmüşsün işte.

Her ne kadar "hüzünden başka bir şey ekilmez" desen de, Yamaç ve Çınar’ın gülüşünü dünyanın tek çekilir yanı olarak görmen, karanlığın içindeki o küçücük ama güçlü ışığı temsil ediyor.
​
​Duygun o kadar yoğun ki, teknik detaylar bu samimiyetin yanında teferruat kalıyor. Ancak bir noktaya değinmeden geçemeyeceğim; 25 Nisan ve Çanakkale bağlamında bahsettiğin "111 yıl" vurgusu, 1915'ten 2026'ya kadar geçen süreyi tam on ikiden vuruyor.

Takvimi ve tarihi bu denli iç içe geçirmen şiirin gerçekçiliğini artırmış.

​"Herkes bir yerlere koşuyor, ruhlar ise hep yaya." Bu dizen, modern zamanın koşturmacası içinde kaybolan insanı anlatan en güçlü mısralardan biri olmuş.

​Kalemindeki o "kıyısız deniz" hiç kurumasın. Bazen kelimeleri darmadağın bırakmak, onları zorla hizaya dizmekten çok daha fazla şey anlatır. Bugün senin kaleminde öyle olmuş.

Cemre Yaman’ın kaleminden dökülen bu son hece, gündüzden evvel geceyi getiriyor insana. Ama iyi ki yazılmış. Çünkü susmak, bu kadar acıya ihanet olurdu
​Hüznün kalemine yoldaş, kalbine mutluluk versin....

TEBRİKLER KUTLARIM YAZAN YÜREĞİNİ ŞAİRE KARDEŞİM