KINALI ELLER MEZARLIĞI

Mahzun bir bedenin üzerine çıktı,
Kocaman bir kütle bedenle.
Kelebeklerin uçuştuğu duygusunda,
Maviyle pembenin sarmaşık gibi sardığı hayallerinde;
Acımasız, gaddarca çöktü
O dev gibi bedeniyle
Pembe yanaklı mavi gülümün üzerine.

Henüz kemikleri gelişmemiş,
İncecik kolları güçlenmemiş;
Minicik bedenin çıtırdayan kemikleri,
Kâğıttan bebekmiş gibi ezildi
Kocaman kütlenin altında.
Nefessiz kaldı, kesildi soluğu;
Minnacık kalbi korkudan
Yerinden çıkacak sanki.

Yırtıcı, leş yiyen çakal duygusuyla
Sardı odundan kollarını,
Hamur yumuşaklığındaki bedeni...
Anne memesinden yeni kesilmiş,
Ağzı süt kokan bebenin.
Kanatsız bir melekti onlar.

Dağ kaçkını sapıkça hayallerini
Gerçekleştirdi minicik bedende.
İnsan yoksunu, sanki yabani;
Körlenmiş merhameti yobazın.
Yaşam nedir daha bilmeyen,
Yaşam yolculuğunda kesildi yolları.

Birisi inci güzelliğinde,
Birisi elmas parıltısında,
Birisi zümrüt ışıltısı;
Onlar nurdan yaratılmış melekti.
Narindi; Ayşe’ydi, Fatma’ydı, Sedef’ti,
Leyla’ydı, Buse’ydi, Zehra’ydı, Çilem’di...
Fark eder mi ismin ne olduğu?

İkisi, dördü, yedisi, onu, on biri,
On üçü, on beşi, on sekizi, yirmisi...
Fark eder mi yaşı, boyu?
Onlar çocuktu, çocuklarımızdı;
Bizimdi, toplumundu, geleceğimizdi.
Bizler gibi onlar da bu alemde
Var olan canlardı, birer candı.

Gökyüzüne uçurdukları balonlarda,
Bir uçurtmanın ucunda kaldı hayalleri.
İki ucu açık kalemi, yarım silgisi,
Köşeleri kıvrılmış defteri,
Hayallerini çizdiği boyaları...
Kimi okul sırasında, kimi sokak kaldırımında, kimi ev köşelerinde kaldı.

Yaşama sevincini ellerinden aldığımız
Mahzun, günahsız çocuklar bizimdi.
Anne-baba sevgisini belki tatmadılar;
Başları okşanmadı, saçları taranmadı.
Kimisi savaşlarda, kimisi tecavüzlerde,
Kimisi sokakta araba camı silerken,
Kimisi bir ekmek için mendil satarken...

Böbreği için çalınan çocuklar,
Yeni doğmuş gözlerini açmadan,
Anne kokusuna doymadan
Değiştirilenler, satılanlar, çöpe atılanlar...
Yaşamları pamuk ipliğine mi bağlıydı?
Hepsinin kaderi mi aynıydı?

Ellerine konulan kınalar silinmeden,
Gençliğinde kına gecesini görmeden;
İnsan denen insancıklar yüzünden
Bizi katleden yine acımasızca bizdik.
Biz insan mıydık, insan olabildik mi?

Kınalı eller mezarlığında yatanlar,
Kâinatın, dünyanın çocuklarıydı;
Bizimdi, bizim çocuklarımızdı...

Çetin Tiktaş