Ben her güzde dalları yokladım tek,
Bir haberin düşer mi diye kuru yapraklardan.
Kış geldi, avuçlarım boş, umut üşüdü,
Sen yoksun, yine ayaz öptü alnımdan.

Sabır dediler, taştan mı bu yürek?
Kaç bahar gömdüm, senin adınla yeşeren.
Vekâleten gelen yazlar ısıtmaz içimi,
Sensiz her mevsim zemheri derinden.

Mektup desen gelmedi, söz desen uçtu,
Ben 40 mevsim değil, bir ömür sustum.
Meltem diye bekledim, boran çıktı karşıma,
Ben boyun eğdim sevdaya, sen gittin, unuttun.

Takvimler yalan söyler, gün dönmez sensiz,
Ben hâlâ bağ bozumu, sen başka baharlarda.
Sabrımın sonuysa uçurum kenarı,
Bir adım kaldı, düşersem adın var dudağımda.

Uçurumdan atlamadım, adın tuttu elimden
Düşmekle kalkmak arasında bir canım kaldı
Sen başka baharlarda gül deriyorsun şimdi
Ben zemheride adını sayıklarım hâlâ.

Dalları yoklamam artık, kurudu hepsi
Yaprak değil, umut dökülmez oldu avucuma
Kış bende mevsim değil, bende bir ömür
Ayaz değil, yokluğun öpüyor alnımdan.

Sabır taşı çatladı, yürek taştan değilmiş
Kaç bahar gömdüysem, o kadar öldüm içimde
Vekâleten gelen yazlara da kapattım kapıyı
Sensiz gelen yaz, bana kıştan betermiş.

Bir ömür sustum, bir ah bile demedim
Meltem diye beklediğim, boranda savruldu
Sevdaya boyun eğdim, boynum bük kaldı
Sen gittin, unuttun, ben unutmaya utandım.

Bağ bozumu kalbim, hasat vermez artık
Sen başka baharlarda çiçek toplarken
Ben zemheride adını ezberlerim
Düşersem uçurumdan, bil ki son sözüm sensin.

Yasar Yön Almanya 23 04 2026