BÂZEN (1)

Yol yorgun düşse de, menzil kısalmaz bâzen;
Aşk denilen misafir, sevgiyi anmaz bâzen...
Gözden düşen her damla, ummana karışır da;
Gönülde yanan âteş, kora dolanmaz bâzen...

Sabretmeyen dillerde, kavuşmak ağır olur,
Yürekteki feryâdın, cevabı sağır olur,
Hasretin Cehennemi, inan daha gür olur,
Ne orada kalınır, ne de kalınmaz bâzen...

Gurbet elde esen yel, sızlatır yaraları,
Kader yazmış bir kere, bağrına karaları,
Sînene taş bassan da, açar hep araları,
Gidenin gittiği yer, geri gelinmez bâzen...

Zamanın eleğinde, her bir an elenir de,
Vûslatın hayalleri, dert ile belenir de,
Umûdun ince dalı, kökten zedelenir de,
Tutunacak ne bir el, ne dal bulunmaz bâzen..

Menzile varmak için, insan olmak gerekir,
Dünyâ denen bu han da, onu bulmak gerekir,
Benliğin girdabından, uzak kalmak gerekir,
Bu dünyâda kim düşman, kim dost bilinmez bâzen...

MEHMET KAHVECİOĞLU