BİR İNSANIM

İki bedenden su akınca,
İki ruhtan bir ruh olunca,
Rengini, huyunu alınca;
Dinim, dilim, ırkım yazarken
Anladım ki ben bir insanım.

Baştan şuurum yerinde yoktu,
Başka bir alemde yaşardım.
Baloncuk içinde yüzerdim,
Bir boşlukta dönüp dururdum;
Anladım ki ben bir insanım.

Gözüm kapalı, dilim bağlı,
Çalışan bir kalbim olunca,
Sayılı günlerim dolunca,
Hayat şifrem yüklenince
Anladım ki ben bir insanım.

Günlerim hızlıca dolunca,
Melek "zaman doldu" deyince,
Yaradandan izin olunca,
Dünya alemine gelince
Anladım ki ben bir insanım.

Her şey beynime işlenince,
Kalbe merhamet yüklenince,
Kâinata misafir gelince,
Yazgımı kusursuz yaşarken
Anladım ki ben bir insanım.

Bilmem hangi dünya zamanından geldim,
Ayı görmeden karanlığı yaşadım.
Kör kuyuda mahkûm oldum,
Sancılı günlerim zor geçince,
Dışardakilerde bir telaş olunca;
Karanlık dünyamdan
Aydınlık dünyama geçince,
Güneşi görmeden aydınlığa vardım;
Anladım ki ben bir insanım.

Çetin Tiktaş