Aşkıyla yandı gönül kalmadı bir zerre mecâl
Vuslat ümidiyle geçer her gece her gün hayâl
​Gözler bezm-i ezelden kalma bir câm-ı mey midir
Kim içerse mest olur eyler cihânı hasbıhâl

​Zülfünün her teline bağlandı bu divâne dil
Çözemez kimse bu bend-i aşkı ne mümkün muhâl
Gül yüzün devr-i saâdet gamzen ise tîğ-ı gam
Öldürür lakin diriltir lütf-ı şirin-i visâl

​Ey gönül sabreyle bu dehrin cefâsı bitmesin
Çünki aşkın nûruyla aydınlanır her bir melâl
Cân kurban eylemişim yoluna ey şâh-ı cihân
Senden özge bir murâdım yok imiş ey meh-cemâl

​Hâre düşmüş bülbülüm gülzâr-ı aşkın hârıdır
Nâle-i zârım duyan der: "Bu ne müşkil bir ahvâl?"
​Şems-i hüsniyle yanar bu âlem-i fânî tamâm
Gölgesinde dinlenir ancak giden ehl-i kemâl

​Dest-i hasretle çekip her dem bu gam deryâsını
Sâhil-i vuslatta bekler bu fakîr bî-per ü bâl
​Bâkî kalsın bu sadâ kubbe-i eflâkte her dâim
Aşk ile yansın gönüller ermesin hiç bir zevâl

Halk Şairi
Tülay Aslan




(Altın Kafesindeki Kraliçeler)
Serisinden