“Yıkalım… bu duvarı!”

Kafamda bir ses var, susmaz geceleri
Kod gibi yazılmış tüm düşünceleri
Sıraya gir, sus ve dinle dediler
Kendi sesimi benden gizlediler

“Kalkın çocuklar, mücadele başlıyor…”

Dur diyorum içimde bir şey bağırır
Sessiz kalan taraf artık haykırır
Tuğla tuğla örülen bu duvar
Beni benden alır, beni hapseder dar

Duvar soğuk
Kalbi yok onun
Duvar karanlık
Hissetmez, o taştan
Duvar soğuk
Kalbi yok onun
Ben bir insanım
Sistem benim beynim değil…

Aynı yüzler, aynı boş bakışlar
Herkes sırayla kaybolur yavaşlar
Bir duvar yükselir içimde sessiz
Her tuğlası korku, her tuğlası iz
“Sen! Mutlumusun?”
“Yaşamak bu değil…”

Duvar soğuk
Kalbi yok onun
Duvar karanlık
Hissetmez, o taştan
Duvar soğuk
Kalbi yok onun
Ben bir insanım
Sistem benim beynim değil…
Ama hissediyorum…
Yeniden…