biz çocukken en büyük Yaramazlığımız neydi biliyor musun?
Bahçelere dalmak!
Ağaçtan elma koparmak!
Sonra koşarak oradan uzaklaşmak!
Tenha bir yerde!
Ama yıkık bir evde….
Ama boş bir arazide…
Veya duvar dibin de….
Arkadaşlarla oturup yerdik!.
Sonra, sarmaş dolaş mahallemize giderdik!

Bazen daldan düşerdik, dizimiz kanardı…
En büyük korkumuz bahçe sahibine yakalanmaktı…
Ve Annemizin duyup kızması idi…

Şimdi bakıyorum çocukların elinde oyuncak yok!
Aralarında samimiyet yok!
Oyun hiç yok!
Gözlerinde parıltı hepten yok!

Daha çok içlerinde öfke var!
Biz dala uzandık!
Onlar gözünü karattı…
Biz hayallerle büyüdük!
Onlar sanal alemde yürüdü…
Biz tarlada bahçede, hayat yeşerttik!
Onlar okulda sokakta hayat kararttı…
Bizler, gelecekle ilgili hayaller kurduk!
Onlar hayallerimizi acımasızca yıktı…
Dinçer Dayı