Yine devr-i subh u leyle yenik lâ’n-ı akdesin
Ve senin, evet, bugün de mülevves mukaddesin

Evvel lezîz ki gelse de elhân-ı yek-hurûş
Âhirde asl-ı hilkati cebbâr-ı hod-fürûş

Dilteşnegâna lütf-i Hüdâ’dan muhayyirân
Şehbâl-i Anka kahrı şerârât-ı neyyirân

Rahmet yeter dedikçe güyâ hırslanır belâ
Sana nâğmedir cehîm-i zelîlinde her selâ

O cehîm, evet, cehîm-i zelîl, onda elf-ezâ
Bir ibtisâm-ı girye-feşân dengi sad-cezâ

Bir ibtisâm ki bâl-i şikest-mürg-i hür-garîb
Bir ibtisâm ki levc-i gazâl-mevt-i pür-karîb

Bir ibtisâm ki dest-i duâ samt-ı pek-acîb
Bir ibtisâm ki dehşet-i fıkdân-ı Yâ Mücîb

Hani nerde ecri onca sücûd, onca nass-edâ
Duyamam enîn-i pençe-i şîr gayrı yok sedâ

Hakk’el İlâh, cihâna dönüş olsa bir dahâ
Ol ızdırâb-ı zûlme dayanmazdı Hû-bahâ

Lâkin misâl-i farz-ı muhâlden bütün sözüm
Çün yoktu kevn-i hakkta hiçî gayrı tek çözüm

Hîç... Müntehây-ı zirve-i hîç, gavr-i in’idâm
Bir infirâd ki vahşet-i vahdetçe inhidâm

Hattâ hutût-u çehre mühür vursa pâ-i od
Yok pîr-i acze gayrı nefes bâd-ı dest-i hod

Bir dest... Budur ganîmet-i âlâsı insanın
Ve de anda olma, nîmet-i evlâsı ihsanın

Ey bitmeyen sefâlet-i meş’ûme, ey ufûl!
Sana olmalıydı lânet-i Allâhü vel Resûl

Ey subh-u gırre, ey şeb-i hâil ü debdebe
Ey acz-i mevcudâta bakan çeşm-i kevkebe

Sanadır bu sahn-ı cîve, bu ervâh-ı muhtazır
Efsûn-u aşkla her biri kurbâna muntazır

Cevher’-i cevr-i mevcudu bilmez zelîl cihân
Mâbâd-ı Hakk zuhûru vücût sırr-ı pek-nihân

Feryâd figân ederdi açıldıysa her dehân
Her cânda kabr-i muzlime dek hâtem’ül duhân

Âsâr-ı pek-şahâneni seyret cihân güyâ
Ger varsa cennetin ki odur nevm-i bî-rüyâ