Söylemiş Allâh ezelde sözün ki dâim bir fasıl
Harflerin bu sözün ararsan ger dürüstünü kim bilir?
Neyzen’in söze asma sen kulağın ki gerçekten asıl
Çoktu altını toprağın ki bilen, ya üstünü kim bilir?

Çıktı Mûsâ’nın önünde olup ağaç ya da dağ başı
Oğlu İsâ ger dilerse ederdi ekmek kum, taşı
Taşlanırken gül Muhammed sildi Cebrâil yaşı
Çoktu Tanrı’yı şol gönülde bilen, ya büstünü kim bilir?

Düştüğüm ki bu yolda gel bak dizlerim yara izlidir
Her yaramda eğil de bak hep kanlı yaşlar gizlidir
Gönlümün ta içinde korkmuş bir çocuk, tâcizlidir!
Çoktu yerde Çoban Mesih’i bilen, ya höstünü kim bilir?

Çokça evvel bir çocuk resminde yazdın "Saçmasın"
Korkarım bu resim ki yâ Rab hâfızamdan kaçmasın
Bir kilitli hazinedir aşkım ya kimse de açmasın
Çoktu sâkiyi aşk hanında bilen, ya mestini kim bilir?

Pek kolaydır ızdırâbını bilmeden Mecnun demek
Aşkının deli ızdırâbından epey memnun demek
Kimse bilmez elde kartları âşığın, meknun demek!
Çok kumarbazı hep oyunda bilen, ya restini kim bilir?

Gün gelir bilmem yunus mu olur tenim ya da kuş olur
Başla en sonunun mücâdelesinde cânım tuş olur
Kimse olmadı hiç yaşarken Allah’ım âğuş olur
Çok görüp de Yunus hayatta bilen, ya kastını kim bilir?