Gün usulca ererken ufuk çizgisine,
Işık bile senden izin alır gibi nazlı,
Adını fısıldar rüzgârın ince sesi
Ve dünya, seninle tamamlanan bir cümle gibi.

Kirpiklerinin gölgesinde serin bir akşamım,
Bakışların değince içime bir bahar uyanır,
Sessizliğin bile şarkı söyler kalbime,
Sen, en derin yerimde yankılanan sır.

Bir damla düşer gecenin avuçlarından,
Ay bile sana özenir, eksik kalır yanında,
Senin varlığın zamana meydan okuyan bir masal,
Ben o masalda kaybolmuş bir heceyim yalnızca.

Kokun…
Toprağa ilk düşen yağmur gibi,
İçimde filizlenen eski bir hatıra,
Adını bilmeden sevdiğim bir kader gibi.

Sensizlik;
Ucu görünmeyen bir kış yoludur bende,
Adımlarım donar, zaman kırılır
Ve ben her gece biraz daha eksilirim kendimden.

Gelişin ise bir mucize gibi:
Sanki karanlık kendini inkâr eder,
Sanki kalbim ilk defa atmayı öğrenir
Ve dünya yeniden yazılır seninle.

Gel…
Bir söz ol dudaklarımda,
Bir nefes ol içimde,
Bir yol ol kaybolduğum yerde.

Gel ki
Ben sana varayım,
Sen bana…
Ve aşk,
İki yalnızlığın ortasında
Bir sonsuzluk kursun kendine.

Taha Kekeç