Bir zamanlar yüzü cennetti o güzel bakışlı sevgilinin.
Bir genç inandı. Kısa mutlu anları ömürlük sandı. Yanılmıştı.

Gidişler sessizdi,hep sessiz sedasız olur, Vedasıda olmaz bir hoşcakal bile demezdi o vicdansızlar..
Kadın ardına bile bakmadan gitti, genç aşık kaldı—yarım, eksik, unutamayan derbeder divane.

Aşk dediği şey, sevgili diye tanıdıgı içinde sönmeyen bir yangına döndü,yandı...yandı...yandı...

Gündüzler geceler uzadı, hatta yılllar bir birini kovaladı,aynalar yalan hiç söylemedi.

Her gün biraz daha silindi kendinden.eskidi içi ağardı saçları..
Bu bir aşk hikâyesi değildi sadece,dünyada cehennemi yaşamak o yerde yalnız kurmak,meçhul olmaktı...

O kalpte otağında,yarım kalan bir hayatla kalmaktı.
Dili lâl oldu sustu, bir çocuk gibi bekledi.

Sevdalı genç en sonunda konuştu, Haykırdı bütün avazıyla;
Bu bir çağrı değildi bu,bir isyandı bir çöküştü.
“Bittim,” tükendim, ölüyorum, ben benden geçtim,
“Verecek hiçbir şeyim kalmadı.”

EVLADA DEMEDEN
____________________

Bir zaman yüzün dünyamdı cennetimdi,
Şimdi adın içimde ateşten gömlek kor.
Kapına geldim—geç kaldım,çok yandım,
Ayrılık çoktan açıp aşındırdı gönül kapımı,

Sanki bana ne aşktın, nede kader,
Ama ikisi kadar acımasızdın yaktın,
Gel desen sevgili gelmem ki artık,
Git desem gitmezsin ki içimden.

Sen—hem yaramsın,hem dermanım.
Bir ömür sandığım şey,bir anmış meğer.
Şimdi kalan:sesin değil,suskunluğun.
Ve ben—yaşarken ölen eksilen biri...