BARAN
Hûrik hûrik gawên wê dimeşîn di rêda.
Baranekê hûrik dibare li çawên wê.
Herimî bû, salên derbas bûyî.
Pirs kir ji xwera.

Lê çima ez li wa bajarême…

Gulmek av vexar,
Dilopên kû dihatin xwar, sekinîn…
Gavên wê sekinîn, dinya li dora wê sekinî.
Go ez li virim…

Zaroktîya xwe hat bîra wê,
Li gundekê bi çûk mezin bibû.
Zaroktîya wê, li nav rez û baxçeyen derbas bibû.
Sekinî…
Hat bîra wê, rojen kû dilgeş bûyî.
Hebek tirî dawêt devê xwe…
Dilgeş bû…

Runîşt li ser çokên xwe,
Dîsa dilop herikîn li rûyê wê.
Girîya…
Baranekê mezin dibare bû,
Birûskek lêxist li çawên wê.
Baran barî, barî…

Li paş ew rojêda,
Kî caran baran dibare,
Zaroktîya xwe dihat ber çavên wê.

Baran dibû hêstir, hêstir dibû baran…

Selim Özyiğit 19.04.2026dîlok

YAĞMUR
Ufak ufak adımlarla yürüyordu yolda.
Ufak bir yağmur yağıyordu gözlerinde.
Geçen yıllar haram olmuştu.
Sordu kendisine.

Neden bu şehirdeyim ben…

Bir yudum su içti,
Gözlerinden akan yaşlar, durdu…
Adımları durdu, dünya durdu.
Ben buradayım dedi…

Çocukluğu aklına geldi,
Küçük bir köyde büyümüştü.
Çocukluğu bağ bahçelerde geçmişti.
Durdu…
Aklına geldi, mutlu olduğu günleri.
Bir üzüm tanesi ağzına attığı anı…
Mutlu oldu…

Dizlerinin üzerine çöktü,
Yine yaşlar aktı gözlerinden.
Ağladı…
Şiddetli bir yağmur başladı,
Bir şimşek çaktı gözlerinden.
Yağmur yağdı, yağdı…

O günden sonra,
Ne zaman yağmur yağsa
Çocukluğu gözlerinin önüne geliyordu.

Yağmur oluyordu gözyaşı, gözyaşı oluyordu yağmur…

Selim Özyiğit 19.04.2026