​Psikoloğum at kurtul diyor şaka gibi,
"At kurtul" diyorlar, dille söylemek kolay,
Sanki bir toz bulutu, sanki sıradan olay.
Bilmezler ki içeride fırtınadır her detay,
Yüreğin süzgecinden sızmıyor kara sevda.

​Omuzlarımda dünya, sırtımda kırık bir dal,
Zamanın çarklarında her hatıra bir vebal.
Eskiden neşeydik biz, şimdi sönmüş bir hayal,
Geriye kalan sadece şu yorgun, mahzun hal.

​Gidenler kolay gider, kalanlar bekler durur,
Anılar birer kurşun, gelir tam şuradan vurur.
Hangi derdi fırlatsam, yerine hüzün kurur,
İçimdeki bu yangın, söyleyin nasıl durur?

​Raflara dizdim ama sığmıyor bu sancılar,
Kapımı her gün çalar, o tanıdık acılar.
Anlatmakla bitmiyor, dinmiyor bu ağrılar,
Gönül evimde yankılanır bitmeyen şu çağrılar.

​Sabır taşı çatladı, su sızar her bir yanından,
İnsan nasıl vazgeçer, canından ve kanından?
Kimse anlamaz seni, geçmezlerse yanından,
Bir parça huzur dilerim, bu ömrün geri kalanından.

​"Hazan Gülü" dökülse, toprağa karışır da,
İnsan kendi yüküyle, her gece barışır da.
Atıp kurtulmak değil, asıl sır yarışırda,
Ruhun huzuru bulur, belki son bir bakışta.