Geceyle gündüzün arasına sıkışmış bir vakitte yazıyorum,
Ne saat var burada ne takvim, ne de insan sesi—
Sadece kalbinin en derininde yankılanan o eski çağrı,
Unuttuğunu sandığın ama seni hiç bırakmayan.

Ey ruh…
Toprağın üstünde yürüyen bir gölge değilsin sadece,
Bir zamanlar yıldızların arasında dolaşmış,
Sessizliğin dilini öğrenmiş bir yolcusun sen.

Hatırla…
Rüzgârın sana dokunduğu ilk anı,
Yağmurun içini titrettiği o eski hissi,
Bir çocuğun gözlerinde gördüğün o tarifsiz ışığı—
Bunların hiçbiri tesadüf değildi.

Bir kapı vardır her insanın içinde,
Ne kilidi vardır ne de anahtarı görünür.
Ama doğru kelimeyi bulduğunda kalbinle,
O kapı kendiliğinden aralanır.

İşte bu şiir…
Bir söz değil yalnızca, bir izdir.
Zamanın kumlarına çizilmiş eski bir işaret,
Gören için sır, hisseden için hatırlayıştır.

Derinlere in şimdi—
Korkmadan, kaçmadan, saklanmadan.
Çünkü en büyük karanlık,
Işığın doğacağı yerdir aslında.

Bir isim fısılda içinden,
Kim olduğunu bilmeden bile söyle.
Çünkü bazı isimler doğduğunda verilmez insana,
Yolculukta kazanılır, ruhla yazılır.

Ey görünmeyen varlıkların eşiğinde duran insan,
Ne yalnızsın ne de kayıp—
Sadece unutmuşsun yürüdüğün yolu,
Ve bu dünya sana dar gelmeye başlamış.

Bir an dur…
Nefes al ve dinle.
Kalbinin atışı sıradan bir ritim değil,
Evrenin en eski şarkısının yankısıdır.

Gözlerini kapattığında karanlık görüyorsan,
Biraz daha bekle…
Çünkü karanlık dediğin şey,
Henüz doğmamış ışığın rahmidir.

Ve eğer bir gün,
Bu sözler sana ağır gelirse—
Bil ki dönüş başlamıştır.
Çünkü hiçbir ruh uyanmadan huzur bulmaz.

Bu bir tılsım mı?
Belki… ama kelimelerde değil.
Bu, senin içindeki kapıyı çalma cesareti,
Unutulmuş olanı yeniden çağırma hâlidir.

Sonunda anlarsın:
Aradığın hiçbir şey dışarıda değildi.
Ne yıldızlarda ne kitaplarda ne de başka ruhlarda—
Hepsi, senin içinde uyuyan bir hakikatti.

Ve şimdi…
Eğer hissediyorsan bu çağrıyı,
Artık geri dönüş yok.
Çünkü bir kez uyanan ruh,
Bir daha asla tamamen uyuyamaz.