​Kafamın içinde deli sorular, cevabı yok;
Kimseye hesap verecek vaktim de yok.
Gece gündüze kızacak fer yok,
Dünyada sesimi duyuracak kimsem yok.

​Kalemimi silah olarak kullanırım,
Kağıdımı vatanım yaparım.
Mürekkeple her yeri yazarım;
Kalemim sivri, etme benle muhabbet,

Sessiz durur, beyninden vurulmuşa dönersin!
​Yollar uzun, adımlarım yorgun ama dik;
Gönül kapım mühürlü, üstü bin yıllık kilit.
Yalan sahte yüzlere artık karnımız tok,

Dost dediğin gölgedir; güneş gidince yok.
​Yürekte kor yanar, dumanı tütmez dışa,
Sözlerim ayazdır, benzer en sert kışa.
Kaderimle baş başa, gelmem hiç oyuna;

Boyun eğmem rüzgara, bakmam hiç boyuna.
​Beni benden başka kimse anlayamazmış,
Yazılmayan dertler hiç bitmeyecekmiş.
Dört duvar arası sığmaz, taşar feryadım;

Gölgesiz yürüyorum, budur benim inadım!
​Son noktayı koyunca mürekkep kuruyacak,
Sessizliğim dünyayı bir gün durduracak.
Kendi vatanımda kral da benim, kul da;
Gidiyorum işte, kendi çizdiğim yolda.