Bir akşamüstü gibi düştün içime,
Ne tam gündüzdün ne de gece…
Arada kalmış bir duanın,
Kabul olmamış son hecesi gibi.

Adını her anışımda
Bir şey kırılıyor içimde,
Sanki kalbim camdan yapılmış da
Sen dokundukça çatlıyor sessizce.

Ben seni en çok
Yokluğunda sevdim…
Çünkü varlığın bir rüyaydı belki,
Ama yokluğun gerçeğin ta kendisiydi.

Gözlerin…
Bir limandı sanki,
Ama ben hep dalgalı denizlere sürüklendim,
Hiç varamadım o sakinliğe.

Bir gece ansızın uyandım,
Adını sayıklıyormuşum…
O an anladım,
İnsan en çok kimi unutamazsa
Onunla yarım kalıyormuş.

Ben yarım kaldım…
Cümlelerim sensiz eksik,
Nefesim sensiz ağır,
Geceler sensiz uzun.

Herkes geçer sanıyor zamanla,
Ama kimse bilmiyor…
Bazı yaralar kabuk bağlamaz,
Sadece alışılır acısına.

Bir şarkı çalar bazen,
Her şey susar bir anda…
Çünkü o şarkıda sen varsındır,
Ve ben yine sana yenilirim.

Ellerim boş şimdi,
Ama hala sana uzanır gibi…
Kalbim dolu ama
İçinde hep bir eksik sen gibi.

Ne zaman “geçti” desem,
İçimde bir yer “yalan” diyor…
Çünkü bazı sevdalar
Bittiği yerde başlamıyor,
Bitmediği için hiç bitmiyor…

Bilmiyorum bu satırlar sana ulaşır mı…
Ama içimde birikenleri artık taşıyamıyorum.

Sana söyleyemediklerim, sustuklarım, yarım bıraktıklarım var.
Belki de en büyük hatam, seni severken bunu tam anlatamamaktı.

Ben seni kolay sevmedim…
Ve inan, kolay da unutamadım.
İnsan bazen birine alışmaz,
Direkt onunla tamamlanır…
Sen benim tamamlanamadığım eksik yanım oldun.

Şimdi geriye dönüp baktığımda
En çok “keşke”lerim yakıyor içimi.
Keşke biraz daha sarılsaydım,
Keşke biraz daha anlatsaydım,
Keşke gitmene izin vermeseydim…

Ama hayat “keşke”lerle yürümüyor,
Bunu öğrendim…
Yine de kalbim bazen söz dinlemiyor işte.

Eğer bir gün beni hatırlarsan,
Bil ki seni hep güzel sevdim…
Kırmadan, incitmeden,
Sessiz ama derinden.

Ve eğer bir gün yollarımız yeniden kesişirse…
Ben yine sana aynı yerden bakıyor olacağım.
Çünkü bazı duygular değişmez,
Sadece içe gömülür.

Hoşça kal demek zor…
Ama kal diyemediğim için
Hoşça kalıyorum…

İçimde kalan en güzel yaraya,
Yani Sana…