2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
46
Okunma
Öksüz bir kentte yaşamakta çok zor.
Biliyorum kapımı hiç çalmayacaksın.
Sokak lambaları adımı bilmiyor artık,
Karanlık her akşam yolunu kaybediyor.
Pencereme vuran rüzgâr,
Sesini taklit etmeye çalışıyor lakin
Yine beceremiyor.
Bir çay demliyorum kendime,
İki kişilik susuyorum.
Bir tabak bir çataldan ayrı
Sandalyesi eksik masadan biliyorum.
Sen gelmeyeceksin, anlıyorum
Kapının eşiğinde büyüttüğüm umut
Boyunu aştı bir yerlerde
Bir çocuk gibi hayal kırıklığımın
Bu şehir tek kişilik yanlızlığa ağır
İki kişilik sevdaya hasretken
Adını ilikliyorum dudağıma
Harfler üşüyor.
Yalnızlık bana
Ayrılık sana benzerse
Bırakta Aşk bize benzesin
Bu şehir bir sonbaharda
Asla üşümesin...
İsa Karatepe
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.