![]() Araf-ı AşkSöz yorgunu düşlerden uyanan Masalların kutsanmış kalbi Kargılarını kirpik diye astığın Gözlerinden / daha mahrem uykum yok. Sancılarında soluklanmamış / toprağından geçmemiş izim Ki ayaklarım doğmamış daha Aşkından gelen kıyamlara Bu meçhul kimin (kimim-ki) Hangi aydınlığa baksam Karanlık hayâ eder/ suretini giymiş tümcelerden Bilmem! bilemedim ki… yaşam diye zerresini duyumsadığım / kar Yangın mıydın-susadığım-seraplardan ırak Sızıların solgun – yitik ve mağrur – Bir çocuk gibi / ıradığım aşk Tozlu ellerini diline vererek Gözlerimde yıkadığın – ne ki? İs pas tutar mı? Şamdan kir akıtır mı? Uzak duvarlar-dokuma mim/sizliğini Ağlak örgüme bezenmiş Kara bir taşla değen / alnımdaki rahleme Kaçıncı arafını yaşıyor bilmem-bilemedim ki Ruhunu tavaf eden yüreğim. (Aşk Uykusu 27 sayfa) |