Sen gibi toprağında Anne’m, serilip de yattığım
Yaş bi’ beşik hazırlamış pembe minik şu ellerim
Belki... Evet... Ve belki senden de derinde battığım
Bir yaradır tenimde sensiz yaşamak bu Anne’cim

İşte diğer çocukların göğsüme izli elleri
Kaç kıta "Anne’siz!"di itmekle, bakıp da saymadım
Mahrum eylesen de gölgen altında bir yeri
Her gece toprağında yatmaktan umutla caymadım

Kaç kere söyle, kaç defâ "Sen!" diye ağlamam gerek
Yalvarışım duyup cehennem olmaz mı cennetin?
Kaç yaşı birbirinde sensiz sana bağlamam gerek
Yavrunu kimsesiz görüp yaş dolmaz mı cennetin?

Yansa, yıkılsa âniden, devriliverse gökyüzüm
Burda, yanımda olsa Anne’m, kıramazdı kalbimi
Gülmüyor işte gülmüyor, yorgun Anne’siz yüzüm
Güller güldürür meğer burda ölende kabrimi

Yaş bi’ tabut hazırlamış Anne minik şu ellerim
Belki kavuşturur ya Allah Baba, şimdi beklerim