Baksana, insanlar ölüyorlar
Semahi bir elle bastım yüreğime bahar çiçeklerini
Kerpiç evlerin kırık tahta kapılardan sızan ay ışığını en çok ben sevdim
Çocuklara sorulan "Aç mısın?" sorusuna ait nasır tutan ellerin fabrikası benim
Cevap "evet" olduğunda tekrar tekrar başlayan münferit mücadelenin en kadim dostu bizatihi halim

Sağından solundan
Ve hatta en kuzeyinden
Ve hatta en güneyine
Bütün kucaklarımla açtım kollarımı dünyaya
zalimlere göğüs geren mazlumların ahı benim

Baksana insanlar ölüyorlar
Son nefeslerin azraili
Ve çigdem tanesi kadar akan gözyaşlarının anlatmak istediği devasa masalların sahibi benim

Her çocuk biraz ikidir aslında
İki her zaman çocuk değildir
Bir ruhun aynı bedende iki çocuk
Her çocuğun iki bedende bir olduğu
Destanların sahibi benim

Baksana
İnsanlar
Ölüyorlar
Onların üstüne toprak atan en sevdiklerinin
Sevgisi kadar masumum bende
Ve sen hala duyuyorsan beni
En sevdiklerinin gözlerinde sakla bu şiiri
Ben bu şiirlerin ta kendisiyim