Başımı yastığa koyduğumda yükselen
Kırık saat ezgilerini dinliyorum
Bulutlar kapalı, duvarlar epey suskun
Sevgiden yoksun sarışın kadınlara
Güneşe bakmayı öğretiyorum

Bir türkü tutturmuşum gidiyorum,
Caddeler adını unuttuğum şehirlerden geçiyor
Boynu bükük turnaların sinesine sızıyorum
Yaman ellerin gayesine aman demeden bakıyorum

Bir pencerenin kenarında,
Kırılmış bir vazonun hatırında.
Güneşten yoksun esmer kadınlara ay ışığını getiriyorum

Bir türkü tutturmuşum gidiyorum,
Ellerimden ateş böcekleri salıyorum
Ellerim alacakaranlıkta bir kördüğüm
Çözdükçe kadehler yakıyorum ayrılıklara

Gölgemde büyüyen bir begonya yalnızlık
Her mısrada bir şehri kaybediyorum,
Çıkışını bilmediğim sokaklara dalıyorum
Amacım değildir bir yere varmak
Bütün gayem yolda olmakta
Sokaklarda kırık saat ezgileri dinliyorum

Bir türkü tutturmuşum gidiyorum
Caddeler adını bilmediğim boş meyhanelere çıkıyor
Kanadı kırık turnalarla raks ediyorum
Suyunu çekmiş denizlerde balık avlıyor
Ve sarışın kadınlara güneşe bakmayı öğretiyorum


Ağzıma Yaşar Kemal’i
Gözlerime ıslak düşlerimi koyuyorum
“Tanrı kimsenin başına vermesin böyle bir yalnızlığı”