Bu şiir, çok sade ama derin bir hasret ve ayrılık acısını anlatıyor. Şair , giden bir sevgilinin ardından kalan boşluğu, sessizliği ve sürekli yenilenen acıyı samimi bir dille dökmüş.

Ana duygu çok net: Andıkça ağlıyorum.
Her hatırlayışta iç yanması tekrarlıyor. Şiir boyunca aynı cümle nakarat gibi tekrar ediyor ve bu tekrar, acının hiç dinmediğini, her an yeniden canlandığını hissettiriyor.

Şiirde güzel imgeler var:
Odasına çöken sessizlik
Elimde kalan son fotoğraf
Dışarıda çisel çisel yağan yağmur
Buharlanan camlar
Usundan geçen sessizlik

Bunlar, içerdeki yangını dışarıdaki yağmurla karşılaştırarak daha da dokunaklı hale getiriyor. Dışarıda yağmur yağarken içerideki kalp hâlâ yanıyor, diner diye umut etse de “bu yürek seni hep seni bekler” diyor.

Oldukça yalın ve içten bir şiir. Hiç süslü kelimelere kaçmadan, doğrudan kalbe hitap ediyor. Özellikle “Andıkça ağlıyorum” dizesinin tekrarlanması, okurken insanın kendi unutamadığı birilerini hatırlamasına neden oluyor.

Kısacası, gidenin ardından kalan o bitmeyen özlemi ve sessiz çaresizliği çok güzel yakalamış.
Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏✍️