‎Meğer seher vaktinde yıldızlar kayacakmış
‎Dileğim de olmamış acılara alıştım
‎Şafak atmış neyime günüm de ayacakmış
‎Doğma güneşim doğma gecelere alıştım
‎
‎​Göçünü alan gitmiş sahipsiz bizim eller
‎Bahçe, bağı, bostanı silip süpürmüş seller
‎Baykuş konmuş, gül solmuş, figan etmiş bülbüller
‎Ocak sönmüş, tütmeyen bacalara alıştım
‎
‎​Döndüm baktım geriye yıllar nasıl erimiş
‎Gözler derine çökmüş bedenimde çürümüş
‎Hayat beni ip gibi peşinden mi sürümüş?
‎Neler yaşadım neler nicelere alıştım
‎
‎​Yükseklerden taş gibi düştüm, döndüm tozlara
‎Yaşım elli olmadan sanki vardım yüzlere
‎İhtiyarlık gelmeden sızı düştü dizlere
‎Bel büküldü, ufaldım, cücelere alıştım
‎
‎​Ah bu felek başıma dolu yağdı ezdirdi
‎Çeldi yarım aklımı, deli gibi gezdirdi
‎Benim gülmez bahtıma kader kara yazdırdı
‎Sitem dolu kalemim hecelere alıştım
‎
‎​Oldum olası bana, kırgın, küskün, dargınım
‎Ben kendime kötüyüm, ele karşı sargınım
‎Çürümeye yüz tutmuş liman gibi yorgunum
‎Okyanus ortasında bocalara alıştım

‎Yürekli şiirler/Erkan SUBAŞI