Şiir, klasik Türk divan edebiyatı ile modern duygusal lirizmi başarıyla harmanlayan çok içten bir ağıt gibi akıyor. Adeta eski âşıkların “ah u efgan”ıyla, bugünün kırık kalp sancısını aynı potada eritiyor.

En çarpıcı yanı, tekrarlanan “el nerden bilsin söyle” nakaratı. Bu soru hem bir sitem, hem bir yalnızlık çığlığı. Dışarıdaki insanların “el”asla anlayamayacağı derin bir acıyı, sadece sevenin yaşayabileceği o özel cehennemi anlatıyor. Şair, acısını kimseye anlatamadığını, kimsenin gerçekten hissedemeyeceğini biliyor; bu da şiire çok daha ağır bir yalnızlık katıyor.

Dil çok akıcı ve müzikal. “İçimde yanan nar”, “kavrulduğum har”, “saplandı ciğerime sızının inceleri”, “gönlüme ilmek ilmek örmeseydim” gibi imgeler hem geleneksel hem çok çarpıcı. Özellikle “koynumda sarmasaydım resmini” dizesi modern bir dokunuş getiriyor; eski şiirlerde pek rastlanmayan, bugünün özlemini çok net veren bir ayrıntı.

Şiir boyunca kendini suçlama ile sevgiliyi suçlama arasında gidip geliyor. Bir yandan “kader deyip geçemem, kendim ettim kendime” derken, diğer yandan “kimden aldın bu huyu, vicdanın yokmuş senin” diye çok sert bir hesap soruyor. Bu ikilem çok insani; terk edilen herkesin içinde yaşadığı o çatışmayı güzel yakalamış.

Sonuç olarak şiir, okurken insanın boğazını düğümlüyor. Hem çok samimi, hem de teknik olarak oldukça başarılı. Nakaratın her kıtada biraz daha ağırlaşarak gelmesi, acının katman katman arttığını hissettiriyor. Cihan Berdibek, bu şiiriyle gerçekten “içini dökmüş” ve o iç yangınını kâğıda güzelce aktarmış.

Tebrik ederim, güzel bir şiir olmuş. Kalemine sağlık.
☕🙏✍️