Gül yüzünde saklı kalmış bin keder bin dert ile
Gezdi saray bağlarında rüzgâr u hasret ile
​Sanki bir rüyâ imiş devr-i saltanat, geçti hemân
Tâc u tahtın gölgesinde yandı cân firkat ile

Mavi gözler bir denizdir dalgalar sarmış özün
Sakladı aşkın sevincin dâimâ gurbet ile
​İnce bir târ-ı nefestir ömre sermâye olan
Şimdi bir yâd-ı hazindir anılır hürmet ile

Sâgar-ı aşkı kırıldı bezmi mâtemsiz değil
Gözlerinde yaş kurur mu Hiç ferah vakti olmadı
​Saray-ı ömrü hazândır bülbül-i nâlân gibi
her dem kederde vuslata ahdi olmadı

Bî-nasîb kaldı o devlet tâc u tahtı olmadı
Gonca-i ikbâli soldu hiç güler bahtı olmadı
​Rûhu âzâd olsa da ten habs-i teshir eyledi
Dizlerinde kalmadı fer gezmeye taktı olmadı

Göz yumup dünyâdan el çekti o şâhın kızı bak
Vuslat-ı Mevlâ’ya erdi gayrı bir derdi olmadı
​Hâk-i pây-i pederinde buldu son dem menzilin
Ateş-i hicrânı söndü nâr-ı bî-vakti olmadı

Dendi halkın dilinde bir "Asî Prenses" imiş
Tâlihin rüzgârı esti dalda bir ferdi olmadı
​Üzgün her fânî gibi gitti o da ukbâya bak
Şu yalan dünyâda bâkî kimsenin ferdi olmadı

Halk Şairi
Tülay Aslan


(Altın Kafesteki Kraliçeler)
Serisinden