Bakışlarında bir kış bahçesi, kapıları hep aralık,
Ama eşiğinden ötesi, uçsuz buçaksız bir yalnızlık.
Adını biz koyduğun o buzdan surların ardında
Benim kıyametim koparken senin iklimin hep sakinlik.

Yüreğinin kıyısında dur diyorsun, "içeriye adım atma,"
Bana bir teselli veriyorsun, zehri gizli bir lokma.
Ruhun, ruhuma ancak bir yabancı kadar yakın şimdi,
Beni bu arafın ortasında, cevapsız sorularla bırakma.

Gölgene razı gelmemi bekleyen o zarif ricanda,
Bir dostluk masalı anlatılır, bin umut infazında.
Ne elini tutabiliyorum, ne izinden gidebiliyorum;
Kayboldum, vuslatın bittiği o nezaket
enkazında.

Adımlarımı bilmiyorum, ne ileri ne geri,
Gözlerinde arıyorum, bende olmayan o yeri.
Sevmek mi suç, yoksa vazgeçememek mi kördüğüm
Sanki bir sisin içindeyim, siliniyor her şeyin feri..