0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
303
Okunma
Bu dokunaklı şiir, aşk ve toplumsal varoluş üzerine düşündürüyor. Mezar taşının soğukluğundan başlayarak, insanın kimliğini toplumda bulduğunu anlatıyor. "Hena" adlı sevgiliye yazılmış bu içten seslenişte, şair ayrılık, delirme ve geç kalma hislerini, sosyal bağların önemini vurgulayarak aktarıyor
ı
Bilir misin Hena
Mezar taşı niye soğuktur?
Ana kütleden kesilmiştir
Kolektif ruhtan ayrılmıştır da ondan
Suya rengini veren kaptır
İnsanın renk kabı da sosyal toplumudur.
Bir Hristiyan ruh, bir İslami ruh
Bir otokrat ruh, bir demokrat ruh sosyal toplumdan
İnsanla değil toplumla demokrat olursun
Toplumsal doğmazsın, yaşamı toplumla bulursun
Bir sosyal toplumun yoksa beliremezsin Hena
Bir sevenin yoksa, deliremezsin Hena!
Boşalan kap yeniden dolar
Bizde kabımıza dolar boşalırız, kesikli sürekli
Benim kabım sın
Sıcaklığım da soğukluğum da...
Bu yüzden delirmeler deyim Hena!
Kaç ilmek attım Hena
Teyellerim seni kendime bir başka yaşam
Ol zaman bakarsın zalim ve zulüm yıllar
Bu durumla zulmü kazanırsın, ama zalimi kardır
İllegaline, iyi ki şu zamanda yoktun derken sana
Bence o zamanda tini kurtarmış olurdun travmadan yana
Hangi zamanlasın Hena
Gül bahçen kapı duvar
Galiba bu bir şeye geç kalmak
Zamana erken, yaşamaya geç*
Ervaha tez
Oluşla, soyulurum soğan zarı gibi kaç kez
Sevi bazen ruhun çarmıhı dır
Kaç azap eskittim zarla, kaç gömlek bez
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.