Bu şiir, sevginin fiziksel ve ruhsal bir ritüelle iç içe geçtiği, sonu derin bir melankoliye varan çok güçlü bir öykü anlatıyor. Şiirin dokusunda birkaç can alıcı nokta öne çıkıyr


​Kadının hem çocuklarını hem de kocasını "ova döve" ve "ova seve" yıkaması, bakımın ve şefkatin en yalın hali. Su burada sadece temizlik değil; birleştirici, arındırıcı ve aile bağlarını tazeleyen bir unsur olarak kullanılmış. Kadının kocasına duyduğu sevgi, onu "doğurduklarından ayırmayarak" bir nevi en büyük çocuğu gibi şefkatle sarmalamasıyla betimlenmiş.
​
​Adamın tasviri; kanaatkar, şiddetten uzak ve sadık bir figür çiziyor. "Yemek seçmemesi" ve "iri bir iştahla yemesi", aslında evdeki huzura ve karısının emeğine duyduğu minnetin bir dışavurumu gibi. Aralarındaki bağ, gösterişli sözlerden ziyade eylemlerle ve birbirlerinin varlığına duyulan ihtiyaçla tanımlanmış.
​
​Şiirin finali, tüm o huzurlu "yıkama" sahnelerini trajik bir tersyüz edişle sonlandırıyor.

Çocukların büyümesi ve kadının ölümüyle o koruyucu çember kırılıyor.

Eskiden şefkati, temizliği ve karısının ellerini temsil eden su, kadın gittikten sonra adam için sadece onun yokluğunu hatırlatan bir acı kaynağına dönüşüyor.

​Adamın suya düşman olması, aslında karısının dokunuşunun yokluğuna duyulan bir isyan.

Onu yıkayacak eller olmayınca, suyun ferahlığı yerini yakıcı bir özleme bırakmış.

Çok kısa dizelerle, koca bir ömrün yasını "suya düşmanlık" imgesiyle özetleyen, oldukça etkileyici bir metin.
TEBRİKLER KUTLARIM KALEMİNİ