derler ki
biri karada yürür
biri denizde

iki eski sır
yılda bir kez
buluşur
dünyanın en ince yerinde

ama biz biliriz
asıl gelen
bir isim değil
bir dokunuştur

kapılar aralanır
kilitler biraz gevşer
umut başını çıkarır cebinden

bir gül dibine gömülür dilek
kâğıda yazılmış
ama kalpte saklı

toprak okur onu
kimse bilmeden

gece
yavaşça eğilir üstüne
yıldızlar susar

yağmur incitmez
şefkatle düşer

bir kök gibi iner derinlere
bir tohum gibi bekler

bir kadın
sessizce içinden geçirir
geri gelmeyecek olanı

bir adam
uzaktan bakar ateşlere
yüreğini yakanı
düşünmeden ısınamaz

birinin içinden
bir gül yaprağı düşer
ötekinin içinden
yıllanmış bir kıvılcım

rüzgâr
bütün eski hikâyeleri taşır
-Orta Asya’dan
Mezopotamya’dan
Anadolu’nun tozlu yollarından

ve sabaha karşı
henüz kimse uyanmamışken
bir şey değişir dünyada

gül biraz daha kırmızı açar
su biraz daha ılık akar
toprak izin verir
bütün baş kaldırmalara
ince ince yerleşir ışık

işte o gün
kışın susmasıdır biraz
yazın ilk cümlesi

ve sen
sebebini bilmeden
hafiflersin

sanki biri
kalbinin en gizli yerini
duymuş gibi...


.

hulyaperest

.