Bugün Cuma dedi komşum
Namaz için Camiye gitmeli
Gitmeli elbet dedim
Kullar Allahı hatırlamalı
Bu güzeldir ama insanlar da hatırlanmalı
Apartmanın Giriş kapısındaki camı
Kim olduğu belirsiz günahkarlar kırmış
Biz de yeni cam için her daireden para topladık
Ve bir tek vermeyen sen kaldın
Komşum bunu duyunca gözlerini kaçırarak
İyi ama ben kırmadım ki niye ben ödeyeyim diye
İşte mızmızlanmaya başladı
Ben de komşuma dedim belki ben de pek Camiye gitmiyorum
Ama senin gittiğin Caminin tüm giderlerini
Vergilerimle ben ödüyorum
Belki ben de camları kırmıyorum ama camlar hep bana maloluyor
Sence bu adalet mi?

Komşum cebinden bir İki yüzlük banknot çıkardı
Ve bu gidişle hem cehenneme gideceğimi
Hem de Apartmanda istenmeyen kişi olarak
Mimleneceğimi söyledi
Ben de ona cehennemden korkmadığımı
Hatta bu Apartman yerine orayı tercih edeceğimi
Söyledim
Komşum sinirle uzaklaştı

Ezan okunmaya başladığında ise
Camcı çocuk kırık camı söküp
Yerine yenisini takmaya başlamıştı bile
Bende ayakta sesizce onu izledim
Sanki belli belirsiz bir dua çocuğun alın terinden
Pırıl pırıl cama yansıyordu.

(Eski şiirler,2009-2010 sanırım,İzmir,Balçova)