Şimdi düşününce geçen onca yılı
onca anıyı onca acıyı
Goethe gibi davamı hiçliğe yerleştirmiş
Hissediyorum kendimi
Bu oda bu dört duvar
Ve bu uzun koridor
-kaç kere saydım voltalarda 22 adım-
Bu cennet bu cehennem
Ve İnciller Tevratlar Kuranlar
Tozlanmış Nietzsche kitapları
Duvarda Çerçeveli Pablo Neruda resmi
Kitaplıkta küçük bir Buda biblosu
Ve boş Abilify şişeleri-Anti Psikoz ilaçları-
Haplar yeşil reçetelerden fırlama
Ve o cam kül tablaları
Hayatım gibi söndürülmüş
İyice katlanmış bastırılmış izmaritler
Evet hissediyorum düşününce
Ömrümü verdim güzel şiirler yazabilmek
Güzel kitaplar okuyabilmek için
Ve şimdi soruyorum kendime
Değdi mi bu melankoli gençliğine
Değer mi Edebiyat ve Felsefe uğruna
Bir hiçliğe atmak kendini?

Haklısın değmez
Hiçbir şeye değmez gençlik
Ama Asgari Ücrete de değmez
Patronun koltuklarını taşımaya da değmez
Yağmurda Banka sırası beklemeye de değmez
Ama bir Sezen Aksu şarkısına değer
Bir Arthur Schopenhauer kitabına değer
Bir an Yeğeninin sana sarılmasına değer

Ve şimdi 40’a adım attığımda anlıyorum
Onların Spor arabaları ve kredi kartları
Ve Sarışın eşleri varken
Benim ruhumu yerleştirdiğim hiçliğin
Aslında sonsuza uzanacak olması
Evet buna değer
Annenin bir şefkatli sarılışı
Uyumak için odana çekildiğinde
Evet buna değer
Ama yalnızca buna-ve Kitaplara!