Benden gittiğin o gün anladım ki;
Verdiğin sözler
Kurduğun cümleler hayalmiş
Paslı hançeri kalbime sapladığında…
Anladım;
Aşk dediğim şey,
İnandığım en güzel yalanınmış.
Meğer senin sevda dediğin,
Boynuma taktığın bir urganmış.

Gittiğin gün;
Duvarda asılı kalan resmine baktım,
Maziye, anılara daldım;
Seni affetmemi sağlayacak bir teselli aradım ama bulamadım.
Senden kalan ne varsa topladım,
Hepsini tek tek yaktım.
Adını hafızamdan silmek istedim,
sana ait hiçbir iz kalmasın diye.

Artık geceler sessiz ve soğuk,
Her şey daha bir anlamsız.
Korkuyorum ama karanlıktan değil;
Korkum, seni hâlâ unutamıyor oluşum.
Söyleyemediklerim içimde büyüyor,
Boğazımda düğüm düğüm,
Cümlelerim yarım kalıyor.

Geç kalmış pişmanlıklar ve çaresizlik…
İçimde biriken bu yük öyle ağır ki.
Neden diyorum, neden…
Kendi sesimden başka duyanım kalmamışken,
Sorduğum soruların cevabını
Aynadaki yıpranmış bedenimde,
Yorgun gözlerimde
Ve hayata küstürdüğün ruhumda buluyorum.
Boşa geçip giden onca zaman…
Şimdi hepsi bir hayal kırıklığı,
Bu sevdada kül olan taraf bendim,
Düşündükçe ince ince kanatıyor ruhumu.

SİLEZYA