Yıllar bizden ne de çok şey alıp götürmüş
Sanki aramıza kalın kalın duvarlar örmüş
Sevmedik ki biz de kalbimiz zaten ölmüş
De bana sevipte sevilen var mı kim görmüş

Bir rüzgâr esintisi gibi geçer ömür dediğin
Ne bahar kalır dünde ne de bir gül verdiğin
Kuytu bir köşede saklıydı hep senin sevdiğin
İçinde bir ukdedir sevdiğini ona söylemediğin

Geceler uzadıkça artıyor yalnızlıklar
Sensizlikler içinde büyüyor kırgınlıklar
Gel etme yakışmıyor böyle dargınlıklar
Her yanımızı sarıyor zifiri karanlıklar

İnsan en çok da sevdikleriyle imtihandadır
Gül sandığı dalda nice dikenler batmaktadır
Kalpteki yara zaman geçse de kaşınmaktadır
Hekim ne bilsin ki gönül yarası kanamaktadır

Ne yollar tükenir ne bekleyiş son bulur
Belki kapı aralanır da gönül yine vurulur
Bazen bir çift göz ile katı kalpler durulur
Bazense ağır bir sözle ayrılık saati kurulur

İshak’ım ömürdür hep sınayan zamanı
Her ayrılık içimde bırakır derin bir figanı
Giden geri dönmez kalır gönülde bir anı
Sabır ile yoğrurur en sonunda dert insanı

İshak ÜNLÜ
9 Nisan 2026