Hani zaman ki bir çok şeyin ilacıydı
Bazen pek tatlıydı bazen çok acıydı
Ruhumda dinmez büyük bir sancıydı
Sanki ben yolcuydum da o hancıydı

Akşam karanlığı çöker susar sokaklar
Sessizce mırıldanır şu suskun dudaklar
İçimde yankılanır o çocuksu hatıralar
Her biri gönlümü en derinden yaralar

Yorgun bir rüzgârın iç sesi gibiyim
Bazen kendi kendimin bile garibiyim
Dost diye sarıldığıma, hep yenilgiyim
Meğer her tebessümün ben esiriyim

Geçip gider de yıllar döner mi geriye
Bir kırık hatıra düşer mi özden içeriye
Söylendi tüm sözler taş ola ki eriye
Susmaktır gönlüme en büyük teskiye

Denir ya beklemek hem sabrın yarısıdır
Her kalan gün geçen ömrün hayırlısıdır
İnsan da en çok kendi kendinin aynasıdır
İçinde büyüttüğü ki anılara olan saygısıdır

İshaktım zamana kandım ben bir zaman
Hüznüme hüzün kattı geçen her zaman
İnandım ki duyguların coştuğu o zaman
Sevgi biçen sevgi ekendir her zaman

İshak ÜNLÜ
4 Nisan 2026