​Uyuyamıyorum, uykular harabe
Ağlıyorum, durduramıyorum kendimi.
Susuyorum, bedenim susmuyor
Her şeyden uzaklaşmak istiyorum, hayat bırakmıyor.

​Benim de sizler gibi hayatım olsaydı;
Mutlu, huzurlu, dertsiz bir hayat olsaydı.
Fazla değil, kafamı sokacak bir damım olsaydı,
İnsanlardan uzakta, dağ başında olsaydı.

​Yaşamak ne güzel olurdu herkesten uzakta,
Düşünsene; kuşların sesiyle çay içtiğini...
Ilık rüzgârda, hamakta sallansaydım;
Çok şey değil, insan gibi yaşamak istiyorum.

​Fazla para olmasa, sadece günlük ihtiyaçlara yetse;
Şöminenin yanında, masada şiir yazmak
Veya sallanan koltukta kitap okumak olsaydı...
Çok şey değil, insan gibi yaşamak istiyorum.

​Sen kitap okurken eşin bir kahve yapsa, karşılıklı içsen;
Ne güzel olurdu onun gözlerinde kendini bulmak,
Sevmek, sevilmek ne güzel olurdu...
​Bir dağ evi işte, herkesten uzakta;

Kötülükler olmasa, sadece sevgi, saygı olsa.
Bir de çocuk olsa; onunla çimlerde yuvarlansak,
Üstümüz çamur olsa ama kötülük olmasa, ne güzel olurdu.
​Masallar okusam çocuğuma,

Sonra dizimde uyusa...
Yatağına yatırıp eşinle huzurla uyusan, ne güzel olurdu;
Her şeyden, herkesten uzakta bir evim olsaydı.