​Bakmıyor artık kimse özü doğru olana,
Gönlü eğri, orası burası oynayanlar revaçta.
Düzgün insan bir kenarda, boynu bükük kalınca,
Ne umudum kaldı artık, ne ümidim bu aşka.

​"Umudum yok" dediğin an başlar aslında hayat,
Beklentiyi koparıp, kalbe vurunca kilit.
Anlamıyorum insanları, yoruldum bu düzenden,
Vazgeçtim artık sahte yüzleri çözmekten.

​Anlamak da istemiyorum bu saatten sonra,
Kendi içime çekildim, kapım kapalı onlara.
Herkes kendi yolunda, maskesiyle yürüsün,
Benim dünyamda dürüstlük, en büyük övünçsün.

​Herkes bir vitrin kurmuş, içi boş bir gösteriş,
Dürüstlük mü kaldı artık? Vefa, en son bitiş.
Düzgün durmak suç gibi, eğrilik olmuş hüner,
Bu karanlık devirde elbet bir gün mum söner.

​Bıraktım ne halleri varsa onu görsünler,
İsterse tüm kapıları yüzüme örsünler.
Anlamaktan geçtim ben, kendimle huzurdayım,
Bu saatten sonra artık bambaşka bir yoldayım.