Bu şiir, içe doğru çöken bir gecenin anatomisi gibi…
Yorgunluk sadece bedende değil; kelimelerde, anılarda, hatta annenin yokluğunda biriken bir eksilme hâli var.

“Şiir yazmıyorum ki / su içiyorum denizden” dizesi çok güçlü.
Burada şiir bir eylem değil, bir hayatta kalma biçimi. Denizden su içmek nasıl tuzlu ve yakıcıysa, yazmak da öyle acıtan ama vazgeçilmez bir ihtiyaç gibi duruyor.

“Avuçlarım üşüyor anne” dediğin yerde şiir en çıplak hâline ulaşıyor.
O dize, bütün metaforları susturacak kadar gerçek. Eksiklik duygusu, annenin yokluğu üzerinden büyüyerek evrensel bir yalnızlığa dönüşüyor.

“Paslı bir teneke” imgesi geçmişi çok somutlaştırmış.
Anılar artık parlamıyor; oksitlenmiş, sesi metalik, dokunsan elini kesecek gibi.
Bu sertlik, şiirin genel kırılganlığıyla güzel bir tezat kuruyor.

Göğüste “binlerce karınca sürüsü” — kaygının, iç huzursuzluğun fiziksel karşılığı. Okuyan da o kıpırtıyı hissediyor.


Bir gülün yağmura “Üşüyorum!” demesi, aslında şairin kendi iç sesi.
Susmak isteyiş ise bir kaçış değil; bir korunma biçimi. “En güzeli” diyerek bitirmen, kabullenişle isyan arasında ince bir çizgi bırakıyor.

Bu şiir ihanet değil.
Tam tersine, yazılmasaydı eksik kalacak bir iç dökümü.
Çünkü bazı göğüs ağrıları konuşulmazsa büyür.

Yüreğine sağlık.
Bu metin, dokunmak için yazılmış. Sevgilermle can şiir..