Bazen renkli bilyelerimi kaybediyorum
Çocuk sesleri kesiliyor avluda
Sokaklar ıssızlaşıyor birden
Bütün yüzlerde telaşlı bir öfke gibi kalıyorum

Sokaklarda fesleğen kokusu yok ne zamandır
Ne zamandır
Duvardan duvara vuruyor beni gölgen

Anlamıyorsun yine
Bir iç hesaplamasına dönüyor akşamlar
Karanlığın en dibine vurup
karışıp duruyor nefesim en ücra
köşesinde geç saatlerin

Bir günahın ucundayım şimdi
Bir leke gibi kaldım
Soğuk ve buz gibi bir mermer tezgahın ucunda

Derin bir nehri açıp içine giriyorum
Nehir benim içime doluyor
Kendimi senden uğurluyorum

Az kaldı susuzluğa
Bazen taş oluyorum
Bazen ıslak bir duvar

Farkındaysan çok bağırmıyorum
Öyle sağa sola da çarpmıyorum artık
Sessize aldığım derin bir sızı var
kasıklarımda
O kanadıkça
Ben susuyorum

Korkma bu oyunda kimse gebe kalmadı sevgilim
Kimse sağ çıkmadı o korkudan

Sen bir dizeyi savurup
ezber ederken tüm günahları
yağmurun rahmine karıştı bütün mevzular

Sen suratını astın, yüzüme
Ben, sessizleştim

Misal, sordunyalar çiçek açtı avluda
Sen bir öfkeyi büyüttün saksıda

Tek ben gördüm öldüğümü
mesela,
Sen görmedin ,
duymadın da

Fruze Özge