​Saçlarını boyasan da,
Huyun değişmedikçe;
İster sarışın ol, ister kumral, istersen esmer...
Ne fark eder, huyun değişmedikten sonra?

​Mısralar hüzünlü bu gece,
Sanki yarına çıkamayacak gibiyim bu gece.
Her şey bir başka görünüyor gözüme,
Ama senin sahte oluşun kahrediyor beni.

​Nokta koydum artık hayallerime,
Düşlemiyorum artık seni.
Saçların gibi sen de sahtesin,
Gün gelir viran eylersin.

​İçime acıyı sen ekersin,
Hüznü sen tattırdın bana.
Şimdi sevsen ne, sevmesen ne?
Nefret ettim, hatta isminden bile...

​Ne de güzel kandırmışsın beni,
Artık bağrımda acıyla yaşarım.
Beni bu hâle koydun, hesap sorarım;
Ben sevilmeyi hak etmedim mi?

​Yalan kokan her cümlen bir bir dökülürken,
Masken yüzünde bin parçaya bölündü.
Ben sendeki o sahte baharı beklerken,
Gönlümün en taze çiçekleri bir bir döküldü.

​Gölgen bile yabancı artık bana,
Gidişin değil, kalışındaki sahtelik vurdu beni.
Bir değil, bin defa boyansan da renklere,
Artık hiçbir renk aklayamaz bendeki seni.