Doktor geldi bugün, kendini alıştır dedi.
Artık yapacak bir şeyim kalmadı dedi.
Bundan sonrası Allâh’ın hikmeti dedi.
Umudunu kırmak istemezdim dedi.

Başımdan aşağı, kaynar sular döküldü.
Ben bunları hak etmedim dedim.
Gözlerimden, damla damla yaşlar boşalıverdi.
Yüreğime bir hançer saplandı.

Bir anda üşümeye başladım,
İçimi artık kimse ısıtamazdı.
Baharı görmeden, kış ayında kaldım.
Bu kadar acımasız olamaz hayat dedim.

Şimdi hangi limana sığınayım?
Şimdi kime derdimi anlatayım?
Şiirler bile, artık anlamını yitirdi.
Anlamı olan hayallerim yok oldu.

Keskin bir bıçak gibi, dertlerim kesiyordu beni.
Çaresiz derdin içinde, yorgun ve bitkin kaldım.
Şimdi bana, kim can suyu verebilirdi?
Şimdi herşey boş ve anlamsız kaldı.

Bu savaşı kaybettim maalesef!
Artık dermanımda kalmadı.
Herşeyden soğudum dondum kaldım.
Herşey anlamını yitirdi, bir sen kaldın içimde.
Sende beni bırakıp gitme, sakın!

Şimdi göz yaşı akmış, ne önemi var?
Nefes almak bile, haram olmuş.
Şimdi kimi suçluyayım ben?
Yaralarım artık dermansız olmuş.
Benim gönlüm kırılmış, bir kere ne çare, çaresizlik içinde yanarım.