Geçmiyor geçmeyecek bazı şeyler,
Bazı yaralar kabuk bağlamıyor.
Ne kadar sararsan sar, yine kanıyor.
Bazı yaralar mahşere kalıyor.

Sevda aşk tamamda, ya yürekteki yara.
Dermanı olmayan yara.
Oysa o kadar masumdu ki,
Bilmiyordu kirliliği kötülüğü.

Yıllarca içine haps etti duygularını.
Şimdi hepsi kıyaya vurdu,
Toplasan toplanmıyor,
Düşünsen kafayı yiyorsun,
Ne yapacağımı bende bilmiyorum.

İçimde hiç büyümeyen çocuk,
Bir bisiklet hayali vardı,
Onuda ağzına bal çalıp bıraktılar.
Ne yaptıysam, o çocuğu uçurumdan çıkaramadım.

Ah yar bir sen tuttun elimi,
Birsen anladın azda olsa beni.
Sen sildin gözyaşlarımı damla damla.
Bir sen tebessüm ettirdin beni.

Şimdi şiirler öksüz, şarkılar yetim.
Ne kadar çabalasamda, yara kabuk bağlamıyor.
Sadece bastırıyoruz, duygularımızı.
O da bir yere kadar dayanıyorsun.

Bir yerden sonra, patlamaya hazır bomba gibi oluyorsun.
Gözlerin hiç birşeyi görmüyor, susuyorsun.
O zifiri karanlığa elini uzattın, beni tuttun ya sevgili.

Varsın dünya yansın, varsın kimse yakıştırmasın.
Sen beni o uçurumda,
Son çırpınışımda tuttun ya,
Varsın dünya karşımda olsun, senden vazgeçmem.

İçimde büyümeyen çocuğun elini tuttun ya,
Yarama sargı bezi oldun ya,
Şimdi her şey anlamsız sensiz,
Nefesim, kadınım, sonsuzum, iyiki varsın....