Sanma sen yarattın ef’ali,
Tekvin de, takdir de O’nundur.
Samed’dir; yok misli, misali,
Mekân da, mahluk da O’nundur.

Zât-ı Hak her şeye kadirdir,
Evsafı zerrede zahirdir.
O hem evvel hem de ahirdir;
Mazi de, ati de O’nundur.

Sen bir suret olsan ne çıkar?
Görünen O, sana kim bakar?
Cümle ırmak hep O’na akar;
Damla da, derya da O’nundur.

Agâh ol, mâsavaya dalma,
Hayali hakikat sanma.
Cehdeyleyip boşa yorulma;
Hüküm de, kudret de O’nundur.

Her neye baksan O görünür,
Ruhlar ten libasın bürünür.
Yol dediğin virdle yürünür;
Kadem de, süluk de O’nundur.

Katresin, deryayı özlersin,
Tecellisiz neyi söylersin?
Sırrı bilsen sükût eylersin;
Zahir de, batın da O’nundur.

Ben erir, hiç kalır geride,
"Kün" sırrını duy her zerrede.
Ötede değil, gör kendinde;
Suret de, siret de O’nundur.